W poszukiwaniu weny

K.I.S.S.

2010-06-18T09:30:00.001+02:00

Oto moja, prywatna, osobista definicja słowa, które od dłuższego czasu domagało się wyjaśnienia.
Pocałunek- to czasami jedyny sposób na wypowiedzenie słów, które tak uporczywie przykleiły się do warg.

Miodożerca

2010-06-18T09:24:00.001+02:00

Pluszowy miś dla wszystkich! Ja stawiam!

Poproszę o miłość...

2010-06-01T09:43:00.000+02:00

Przenieśmy się kilka dni wstecz. Sytuacja ma miejsce w najdroższej (a co za tym idzie najlepiej wyposażonej ) aptece w mieście na ulicy 3 maja. Przekonana o rzetelnej obsłudze oraz szczegółowo zaopatrzonym zapleczu bez wahania wręczam 3 -metrowy świstek aptekarce, na którym drobnym maczkiem zapisane są wszystkie niezbędne mi do życia lekarstwa. Po dłuższej chwili krzątania się po obiekcie zadaje mi od tak dawna (ok. 15 minut) oczekiwane pytanie:

- Czy coś jeszcze? – Tak. Poproszę miłość o smaku księżyca w pełni, w kształcie spadającej gwiazdy, o kolorze kosmicznego pyłu. –Przykro mi, to tylko na receptę.

KREDKOWY BUNT

2010-05-28T12:02:00.001+02:00

Podejrzewam, że nikt w to nie uwierzy, ale spróbuję. Otóż… mam tępe kredki. Wierne przyjaciółki zbuntowały się. Podejrzewam, że pastele maczały w tym pędzle, ale nie chcę nikogo oskarżać. Wracając do kredek to… jestem w ich sprawie absolutnie bezsilna, nie pomaga. Temperówka nic nie wskórała, zresztą tak samo jak scyzoryk czy profesjonalna ostrzałka ze sklepu papierniczego. Nie rysują, nie szkicują, nie kolorują. Jednym słowem- zbuntowały się! Dlatego moje wielkie dzieła artystyczne muszą chwilkę zaczekać, aż kredki pójdą po rozum do rysika i po prostu zmądrzeją.

Kołysanka

2010-05-21T13:30:00.001+02:00

-Ciiiiiiichooo… Słyszysz?
- Co?
– Szelest marzeń, pisk pragnień, chrapanie snu, zachrypnięty śpiew szczęścia, lekki pomruk ciszy, szczery śmiech świadomości, przepity głos beztroski, westchnienia życzeń, oddech wiatru, nawoływanie zegara, szum nadziei, stukot pocałunków i echo rytmu.
– Teraz słyszę, ale dalej nie wiem co to jest.
– To deszcz- najstarsza kołysanka świata

Moherowe pończochy

2010-05-19T12:35:00.002+02:00

W rajstopach mi do twarzy, a nowopowstające oczka o nieregularnych kształtach podkreślają mój drapieżny temperament. Strzeżcie się pogromcy rajstop!

GDYBY NIE TE KALOSZE

2010-05-12T13:47:00.003+02:00

Dzięki Ci Boże, że wymyśliłeś Internet. Ten cud technologii oprócz pozyskiwania przyjaciół umożliwił mi zakupienie kontrowersyjnego gadżetu, a mianowicie odjazdowych kaloszy na baterie. Podobno jest to jedyny na świecie i jeszcze przez nikogo nie używany egzemplarz. Teraz opowiem trochę o ich wyglądzie. Przy każdym najdrobniejszym kroku oślepiają człowieka swym kusząco zielonym blaskiem, a kwieciste wzory nadają im pikanterii. Należy również wspomnieć o mięciutkim futerku, którym są pokryte od wewnątrz. Dlatego właśnie świetnie amortyzują wszelkiego rodzaju niepożądane wstrząsy. Jedyne co mnie martwi, to fakt, że nie potrafią śpiewać. Myślałam, że obietnice producenta do czegoś zobowiązują, ale to nic. Ważne, że mają pewną ciekawą właściwość, o której wkrótce wam opowiem, gdy tylko spotkam… deszcz.

Nie musiałam długo czekać, ponieważ… znowu pada. Pada deszcz, deszcz pada. Jak zwykle psuje moje idealne plany i naiwnie wierzy, że po raz kolejny osiągnie zamierzony cel - uziemi mnie w domu. Haha! On jeszcze nie wie, że od kilku dni jestem szczęśliwym posiadaczem niezwykłych butów.

Pośród walecznych kropli deszczu dumnie kroczę do przodu niczym żołnierz, niepowtarzalna oaza kolorów - niepozorna ja. Delikatnie przechylam kolorowy parasol, aby lepiej przyjrzeć się nieprzeciętnej szarości dnia. Patrzę w stronę nieba, a w tym samym momencie duża kropla z pełnym wdziękiem spada na moje jasne czoło i bez najmniejszego wahania kontynuując swoją podróż spłynęła po policzku. Zaraz za jej przykładem poszły kolejne bliźniaczki, które z niewymowną radością rozmyły mi wiosenny makijaż. – „Nie pamiętam kiedy chmury ostatnio tak płakały”- pomyślałam.

Najwyższy czas zabrać się do pracy. Wytężając wzrok w oddali dostrzegam największą kałużę, do której wskoczyłam bez chwili namysłu, chlapiąc przy tym na pobliskich przechodniów. Z podeszwy prawego kalosza z największą ostrożnością wyciągam coś, co na opakowaniu przypominało drobny korek. Po kilku sekundach wylała się z niego gęsta ciecz o malinowym kolorze i przybrała kształt serca. Następnie zaczęła stopniowo rozpuszczać się w tym gigantycznym zbiorniku wodnym, który wypuszczał barwne bąbelki ze swojej powierzchni. Po półgodzinnym oczekiwaniu bulgocząca kałuża eksplodowała, pokrywając cały park moim różowym płynem. Wszystko stało się takie piękne, jasne, błyszczące, świecące i kolorowe. Tylko szare chmury nie przestały ronić łez. Przetarłam oczy ze zdumienia, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało, bo przecież jeszcze nikt nie dokonał czegoś takiego. Nikt jeszcze nie pokolorował czegoś, czego nie da się pokolorować.

Z rozmarzonym uśmiechem, beztroskim spojrzeniem, żółtym płaszczem i zielonymi kaloszami wracam szczęśliwa do domu. Nie oglądam się za siebie. Wiem, że w ten sposób zmieniam szary, bury, nijaki dzień w fantastyczny świat pełen pastelowych barw, które mogą znaleźć schronienie w moich deszczowych butach. Po drodze wskakując do każdej, nawet najdrobniejszej kałuży, zostawiając w niej magiczną kroplę.

Bo we mnie jest muzyka

2010-05-10T11:22:00.001+02:00

Bo we mnie jest muzyka. Cicha. Spokojna. Idealna. Nie dotknięta ludzkim złem. Muzyką zagłuszę swoje smutki i liczne skazy świata.

Bo we mnie jest muzyka, która działa jak niezawodne lekarstwo (ale bez recepty). To moja terapia.

Pogłaszam MP3 i… przestaję słyszeć dziwne głosy, pełne kłamstwa i obłudy. Wypowiedziane w pośpiechu. Jedyne, co mam to muzyka, perfekcyjna, wypełniająca każdą komórkę mego ciała. Płynie we mnie niczym rzeka, która nie spotka wodospadu. Wszędzie ją czuję, widzę i słyszę, bo ona jest moim słowem. Po plecach przechodzi mnie dreszcz. Nie jestem pewna, dlaczego tak się dzieje, ale to chyba podświadomość utwierdza mnie w przekonaniu, ze nie jestem w błędzie.

Wsiadam do pociągu, który zawiezie mnie na polanę pełną czterolistnych koniczyn, guzików kominiarzy, porcelanowych słoni i czarnych kotów (wbrew pozorom przynoszą szczęście). Dotrę na mój ukryty koniec świata. W nim też zagra muzyka. Nie będzie jej we mnie tylko w całym moim życiu. Na każdym kroku, nawet najmniejszym kroku, ale muszę tam dotrzeć

Wsiadam do pociągu. Czas na powrót do rzeczywistości.

W przedziale siedzi ON. Rozbłysły światła i zaczęła grać moja muzyka. We mnie i całym przedziale. ON zrozumiał. Widzę to. Zrozumiał kolor, dźwięk i słowa, które mnie wypełniają. Pokochał mnie za muzykę. Tak po prostu. Bezinteresownie.

Bo w nas jest muzyka.

WIECZNY, NIESKOŃCZONYWIECZNY

2009-11-20T13:43:00.000+01:00

Siedzę i myślę. Śmieszne? Wszyscy spoglądają na mnie ukradkiem, ale nikt nie wie, że właśnie układam swoje życie. Niczym obraz z miliona puzzli, zaginionych i jeszcze nieodnalezionych.

Siedzę, myślę i piję miętowy łyk powietrza z podręcznej butelki na wodę życia. A nad głową pytania tańczą szalone tango.

Wymyśliłam.
Zrozumiałam.
Już wiem.

Pragnę istnieć poza czasem. Czasem wiecznym i nieskończonym. Żyć bez ograniczeń głupich budzików, przeklętych zegarków oraz kalendarzy. Zbędnych wymysłów kierujących rytmem dni, miesięcy, lat i w końcu życia… zupełnie niepotrzebnie. Chciałabym oszukać czas i udowodnić, że wskazówki kłamią.

„KSIĄŻĘCE WALORY”

2009-05-20T21:48:00.000+02:00

Kolejny facet myślał, że skuszę się na królewski rodowód, ogromne zamczysko, hektary łąk, lasów i ziem uprawnych, stajnie pełne koni, Bóg jeden wie, gdzie schowane skrzynie pełne bezcennych skarbów oraz setki wieśniaków pracujących na jego utrzymanie. Zdenerwowałam się. Czuję jak poziom cukru we krwi gwałtownie spada. Muszę zjeść kilogramową truskawkę, którą kiedyś kupiłam na czarna godziną. Koniecznie i niezwłocznie! Prędko zmierzam w kierunku kuchni, obmyślając nowy plan na dalszą część dnia.

„DZIEŃ Z PAMIĘTNIKA KSIĘŻNICZKI”

2009-05-19T22:31:00.000+02:00

Z dołu dochodzi mnie głośne pukanie. Pukanie? Nie, to dzwonek do drzwi rozbrzmiewa w całym domu. Zaspana zakładam mięciutki szlafrok, wyzywając po nosem tego człowieka, który bezkarnie budzi mnie w samo południe. Jak zwykle zjeżdżam po krętej balustradzie i z zaciekawieniem zbliżam się do drzwi( podejrzewając kto może za nimi czekać).

-Kto tam?
-Książę z bajki.
-A to nie. Dziękuję.
-Dlaczego?
-Bo już dzisiaj było tutaj 10 takich bajkowych królewiczów

"BALONIK"

2009-05-15T08:10:00.002+02:00

Nie ma. Pękł. Rozpadł się na drobne kawałeczki. Nawet, kiedy uruchomiłam swoją bujną wyobraźnię, nigdzie nie dostrzegłam mojego balonika. Wraz z nim przepadły wszystkie wartości, które starannie do niego wkładałam. Po wierze w pokój na Ziemi i dobro, drzemiące w ludziach, ani śladu.
Widzę, jak ostatni ideał ulatuje w stronę nieba. Kołysze nim beztroski wiatr i nagle spada na rozgrzany asfalt w postaci pomarańczowej karteczki. Delikatnie obracam ją w palcach i chowam do kieszeni. „Ty byłaś nadzieją. Tutaj nic Ci nie grozi.” Zbieram strzępki balonika z nadzieją, że może w domu, w jakiś niezwykły sposób uda mi się go naprawić.

„RATUNKOWE DMUCHAWCE”

2009-05-10T11:24:00.004+02:00

Jak zwykle mijałam ostatnie skrzyżowanie dzielące mnie od domu. Zawsze tędy chodzę, bo to moje ulubione przejście dla pieszych. Takie w miarę ciche i spokojne, mające jakiś urok w sobie. Jednak dzisiaj spotkało mnie tam coś wyjątkowego.

Wracając z wesołego miasteczka pewien facet, o szyderczym uśmiechu i szalonym spojrzeniu, perfidnie przebił igłą mój czerwony balonik w kształcie lizaka. Wściekła i zapłakana zaczęłam rozpaczliwie grzebać we „wszystkomającej” torebce. Po chwili krzyknęłam: „ Mam bukiet z mleczy i nie zawaham się go użyć”. Mężczyzna zaczął się jeszcze głośniej śmiać. W tym momencie napełniłam usta powietrzem i z całej siły dmuchnęłam w jego stronę. Ogromny, latający puch zaatakował tę ciemna masę, która po chwili przeistoczyła się w biegającego mlecza, bezradnie obijającego się o niemalże każdą latarnię. „Nie ma co zadzierać z dziewczyną od dmuchawców” pomyślałam i kucnęłam nad szczątkami balonika.

Co z wyjątkową słodyczą, latającą w powietrzu? Niestety jest za późno, żeby o tym pisać…

"WIEŻOWY PLAN"

2009-05-05T10:28:00.003+02:00

Zamknęłam się w najwyższej wieży, którą sama budowałam z niezniszczalnych klocków LEGO (przez wiele nocy). Teraz weszłam na jej szczyt i podziwiam wszystko dookoła mnie… A tak naprawdę, to wypatruję księcia na czarnym koniu . Książę nie powinien być z bajki. Tacy nie istnieją. To musi być rycerz, który sprawnie zabija pająki, potrafi odróżnić błyszczyk od szminki i jest w stanie zapamiętać nazwę mojego ulubionego filmu czy perfum. Zdolność opierania się meczom i prawienia wyszukanych komplementów też jest mile widziana.

Do okna przypinam 20 metrowy, słomiany warkocz. Nieopodal herbacianej bramy stawiam pluszowego smoka. Za wieżą starannie układam kilka gumowych kamieni, a do fosy wlewam kompot z malin.

W życiu nie ma lekko, a o moja rękę nie tak łatwo. (Powinien się cieszyć, że nie wystrugałam z drewna króla i królowej. Z nimi miałby przewalone.)

„KREMIK”

2009-04-28T17:41:00.000+02:00

Kupiłam cudowny krem od wróżki. Podobno działa na wszystko. Nie wiem, co to tak dokładnie znaczy, ale czuję dziwną, pozytywną moc, drzemiącą w tym kremiku.

Jego podstawowe właściwości to:
• Kojący zapach, porywający w podróż po najskrytszych zakamarkach naszej wyobraźni
• Orzeźwiająca woń zmusza do niecodziennych refleksji
• Pobudzający aromat wspomaga ucieczkę od szarej rzeczywistości
• Dziwna konsystencja poprawia humor
• Wyjątkowy kolor przypomina o zapomnianych sprawach
• Smak mango sprawia, że każdy dzień nabiera nowego, pełniejszego znaczenia.

Wzbogacony o nieskończoną ilość witamin oraz innych makro i mikroelementów stanowi zdrowotny koktajl dla skóry w każdym wieku. Dodatkowo gwarantuje niczym nieograniczone sny, w których możemy spełnić swoje marzenia. Co więcej daje ukojenie zarówno dla duszy, jak i ciała.

Przed użyciem należy (skonsultować się z wróżką) napisać na małej klawiaturze, co genialny krem ma zdziałać. W wypadku niepodania wymaganych danych krem sam wybiera zakres swoich działań.
Oczywiście krem nie jest cudotwórcą, ale wiele może zrobić. Brak skutków ubocznych to jego ogromna zaleta.

„TIK-TAK”

2009-04-25T21:33:00.001+02:00

Biegnę przez Życie z szeroko rozpostartymi ramionami. Z krzywo zapiętym swetrem w paski, rozwiązanym trampkiem, rozwianymi włosami, w których bezkarnie grasuje wiatr. Stara torebka zaraz się rozpadnie, a z niej wypadnie wszystko, co dla mnie najcenniejsze.
Ciągle biegnę i ciągle potykam się o stertę ubrań, zniszczone kapcie, zużyte kosmetyki i inne niewidzialne przedmioty.
Walczę z moim największym wrogiem – czasem. Niestety jest 2:0 (dla niego)

„PRZECZUCIE”

2009-04-22T12:15:00.000+02:00

Czuję, że nadchodzi. Pierwotne zło jest blisko.

"W POSZUKIWANIU WENY"

2009-04-17T17:18:00.000+02:00

Znaleźć ją jest bardzo trudno.
Nie rośnie w doniczce.
Nie siedzi w lodówce (niestety).
Pod łóżkiem też jej nie odnalazłam.
Nawet odezwałam się do uroczych kotów z kurzu (od niedawna zamieszkujących w moim pokoju), ale żaden nie pokusił się o odpowiedź.
Chociaż lustrzane odbicie podpowiadało, że „pobiegła w tamta stronę”, ja nadal czekałam, nie mogąc jej spotkać.
Po dwóch dniach bezowocnych obserwacji czystej, białej, niezmiętej płaszczyzny w rozmiarze A4 coś się zmieniło.
Moja głupota wyczarowała wenę.
Ta natomiast ukazała się w postaci krótkiego, ale treściwego zdania.
„Pisarką, to Ty dziecko nie zostaniesz!”

„KTOKOLWIEK WIDZIAŁ, KTOKOLWIEK WIE. CZYLI O SZTUCE KAMUFLAŻU”

2009-04-15T08:33:00.000+02:00

50 g korektora, 300g podkładu, zielony cień do powiek (10 g), 2 kreski czarnego eye-linera, 2 kreski czarnej kredki, pogrubiający i wydłużający tusz do rzęs, różowa szminka, zielone soczewki (w kolorze trawy), 4 kolczyki, po 2 na każde ucho, aparat na zębach i … JA.
Gdzieś tam w środku, ukryta za maską ulepszaczy.

„O TYM CAŁYM ŚWIETOWANIU”

2009-04-12T18:48:00.000+02:00

Faktycznie nadeszło. Zamiast relaksu i uduchowienia- same obowiązki (nie zapominając o nieustannej walce z nieposkromionym czasem).
Do „spraw kuchennych” się nie wtrącam. Moje zdolności kulinarne ograniczają się do przyrządzenia jajecznicy, kanapek, zupek chińskich, nieziemskiej mieszanki i degustowania wszelkiego rodzaju posiłków.
W tegorocznych świętach pełniłam funkcje konserwatora powierzchni płaskich. Wszystko zaczęło się od zmienienia zdania na temat odkurzacza. Wbrew pozorom wcale nie gryzie i co więcej jest bardzo pożytecznym urządzeniem. Wszystkie ścierki stoczyły niespotykaną jak dotąd walkę z wrogiem każdego domu - kurzem. Plamom i innym zabrudzeniom czoła stawiły niepokonane środki chemiczne (maja na koncie uratowanie okien i wielu luster). Nieoceniona pomoc mopa, wiader i litrów wody doprowadziła do ocalenia niewinnej podłogi. Brawurowa akcja pralki ochroniła ubrania przed zagładą. Suszarka ostudziła ich świąteczne zapały, ale dzięki gorącemu żelazku nie załamały się. Sztućce przeżyły drugą młodość odbijając od siebie światło po całej kuchni, nie wspominając o talerzach, które nie chciały marnować swej świetności w szafkach.
Co się zmieniło przez te święta? Stałam się pedantką! A ja przecież nienawidzę tego słowa i nieskazitelnej czystości. Porozrzucane ciuchy po całym pokoju to cała ja.
„Dopóki z twojego królestwa nic na mnie nie wyskoczy, rzuci się lub zaatakuje, ja nie zrobię awantury, a wszyscy w domu będą szczęśliwsi i zdrowsi.” – technika mamusi przestała się sprawdzać.
Czuję, że nowe nawyki są złe. Mam nadzieję, że jeszcze tydzień i wszystko wróci do normy. W przeciwnym wypadku udam się do psychologa.

"X+1 kwietnia"

2009-04-11T20:19:00.001+02:00

Ten zapach, kolor, kształt i smak. Niepowtarzalne szczegóły, o których nie mogę zapomnieć, chociaż bardzo chcę. Jak do tego doszło? Dlaczego właśnie mnie to spotkało?
Dzisiaj odczuwam ogromna pustkę. Chyba mam pierwsze objawy depresji. Bardzo tęsknię, ale ostatnio jadłam ją… wczoraj! 24 godziny bez mojej wiernej przyjaciółki, czekolady.
Sięgam do schowka za kredensem. Z cichym trzaskiem otwieram niewielkie drzwiczki (o których mam nadzieję nikt nie ma pojęcia) i czuję boskie ukojenie dla mego… podniebienia. Dwie tabliczki mlecznej przyjemności ewidentnie uśmiechają się do mnie. Takie niewinne i bezbronne, szepcące: „ Zjedz nas”. Szybko odwzajemniam się szczerym uśmiechem i flirciarskim błyskiem w oku.
Po 10 minutach, umazana resztkami czekoladowej masy na całej buzi siadam na schodach wraz z kubkiem gorącej czekolady. Zaczynam intensywnie myśleć nad swoim słodkim nałogiem.

"X kwietnia"

2009-04-10T12:12:00.001+02:00

Jest X kwietnia, a ja właśnie nie wiem, kiedy „to” się zaczęło. Kiedy przestałam racjonalnie myśleć i kontrolować swoje zachowanie. Pocieszam się jedynie tym, że nie walczę z alkoholem, narkotykami, czy zakupami. Mój problem polega na braku stanowczości, aby oprzeć się pokusie. Minął rok, od kiedy zdałam sobie sprawę z mojego uzależnienia.

„ŻYWA EUFORIA”

2009-04-09T10:44:00.000+02:00

Lubię ten stan, ale nigdy nie wiem skąd się bierze i czym jest spowodowany.
Jedynym uśmiechem, podwójną porcją lodów, potrójną dawką adrenaliny, czy 12 godzinami snu.
A wszystko objawia się niepowtarzalnym błyskiem w oku.

„W ZA CIASNYM UBRANKU”

2009-04-08T10:38:00.000+02:00

Najgorsze dla młodego człowieka jest za małe wdzianko. Ściska, krępuje, uniemożliwia sprawne poruszanie się. Co więcej, ogranicza wyobraźnię i kreatywność.
Jak to się dzieje, że patrząc na siebie nagle dostrzegamy za ciasny, lateksowy kombinezon?
Przecież wczoraj go tu nie było…
Osobiście dostrzegam dwie prawdopodobne odpowiedzi.
1. Zawsze go nosiliśmy, ale dopiero teraz zdajemy sobie z tego sprawę i siłą rzeczy uwiera gdzieniegdzie.
2. Ktoś perfidnie założył go i to na dodatek bez mojej zgody!
Idę się przebrać w fioletowe dresy.

„NIEZIEMSKA MIESZANKA”

2009-04-05T11:46:00.000+02:00

Ponura pora roku za nami. Jestem tego pewna (słyszałam koty i moje alergiczne kichanie). Chyba wypada się cieszyć, bo w końcu wszyscy są zadowoleni. A ja chociaż nie lubię tej perfekcyjnej bieli, która chowa piękno świata pod swoim mroźnym płaszczem, nie mogę zapomnieć o pewnym ogromnym plusie zimy.

Od ponad 4 lat wprowadziłam w życie nową tradycję, której nie mam zamiaru zmieniać w bliższej i dalszej przyszłości. Ów zwyczaj nie jest rodzinnym sekretem przekazywanym z pokolenia na pokolenie. To moja tajemnica.

Końcem jesieni wybieram się do ulubionego sklepu i wykupuje prawie całą jego zawartość. Kiedy nikogo nie ma w domu rozpoczynam pracę nad moim szatańskim dziełem.

Do wielkiego garnka wrzucam pyszne składniki, a zaczynam od tych najsłodszych: czekolada, miód, kakao, karmel i marcepan. Dodaję brązowy cukier, laskę wanilii oraz wiórki kokosowe. Całość gotuję na niewielkim ogniu. Po 15 minutach do powstałej masy dokładam wcześniej pokrojone w kostkę owoce: truskawki, kiwi, mango, banan, wiśnie. Oczywiście nie może obejść się bez płatków migdałów i róży, które wrzucam garściami. Następnie dolewam soku malinowego. Wszystko doprawiam cynamonem, chilii, imbirem, a na końcem dodaję bita śmietanę i drożdże… żeby wyrosło.

Ilość poszczególnych składników nie ma najmniejszego znaczenia. Ważny jest mój nastrój, który ma decydujący głos w sprawie proporcji danych produktów.

Po wystygnięciu mojej słodkości, przy pomocy zaprzyjaźnionego świstaka z sąsiedztwa, formuję z niej niewielkie kuleczki, które pakujemy w sreberka. Każdy smakołyk zaczyna zmieniać kolor. Każdy ma inną barwę i to sprawia, że jest niepowtarzalny. Około 100 „Nieziemskich mieszanek” musi wystarczyć mi na wszystkie depresyjne, mroźne, zimowe wieczory. Te niestety się skończyły, a wraz z nimi moja magiczna mieszanka.

Skąd czerpać energię, niezbędna do wykonywania codziennych czynności? Gdzie znaleźć optymizm? Jak przetrwać niekończącą się zimę? Oto mój sposób ;)

„W DRODZE DO…”

2009-04-02T16:12:00.000+02:00

Wychodzę, a co zostawiam za sobą?
• Kapiącą wodę w kranie
• Niepościelone łóżko
• Niedopitą herbatę
• Zapach bzu w całym domu
• Przygotowane śniadanie
• Wiadomość, że kocham i wrócę
• Niedomknięte drzwi
• 1 rękawiczkę
• Bałagan, codzienny, od 3 lat niezmienny

„PO ŚRODKU”

2009-04-01T09:23:00.000+02:00

Dzień miesza się z nocą.
Śniadanie to chyba kolacja.
A ja stoję pośrodku.
Niewzruszona.
Czekając na właściwy porządek rzeczy.

„ZAKRĘCONE”

2009-03-30T11:20:00.000+02:00

Zakręcone to są moje włosy. Nawet winy nie ma na kogo zrzucić! Dziadkowie się nie poczuwają. Sąsiada nie będę pytać (bo po co), a rodzice już mnie za nie przeprosili. Jak na złość mimo cowieczornych sprostowań! Może nocami kręcą je niepoukładane myśli albo niespełnione marzenia? Tak. To wszystko przez nie. Na pewno... (aniołów nie śmiem podejrzewać)

„NA 7 CHMURZE”

2009-03-27T19:43:00.000+01:00

Myślenie, o podstawowych czynnościach życiowych ostatnio stało się dla mnie uciążliwe.
Lubię zapomnieć o połknięciu śliny, czy mrugnięciu prawą powieką. Oddychanie jest takie męczące…
Od kilku minut zastanawiam się nad takimi mniej przyziemnymi sprawami.
Czy żyję w chmurach?
Altocumulus lenticularis nie jest moja poduszką.
Cumulonimbusem nie dotarłam do szkoły.
Stratusa nawet nie skosztowałam.
Cirrus nie wypowiedział mojego imienia.
Cumulus congestus nie zasnął na lekcji.
Nimbostratus nie pachnie zieloną herbatą.
Cirrostratus nie jest kolorowym czasopismem.
Czy żyję w chmurach? Raczej nie.

„O GIGANTYCZNEJ BAŃCE MYDLANEJ”

2009-03-23T18:03:00.001+01:00

Wyśniłam sobie gigantyczną bańkę mydlaną, która wszędzie za mną chodzi, ale nigdy nic nie mówi. Nawet kiedy pytam ją o drogę do snu, ona nadal milczy.
Jednak całkiem niedawno dziwnie podskoczyła i powiedziała: „Jestem bańką mydlaną. Nie taką zwyczajną, ale całkowicie niezwykłą. Chcę zamknąć Cię w sobie. Gdzie hałas całego świata nie dociera. Gdzie nie podlegasz ocenie, ale za to możesz bezkarnie obserwować innych. Będę tylko Twoja, prywatna, osobista i jedyna.”
Nabrałam powietrza w usta, wstrzymałam oddech i stało się. Dotarłam do krainy ciepła, wszystkich kolorów i beztroski wiszącej na drzewach. Ku mojemu zaskoczeniu nie byłam sama. Pod chmurami myśli latały przeźroczyste kulki wykonane z mieszaniny wody i mydła. Były do siebie podobne, ale jakieś takie inne, niepowtarzalne. Po paru sekundach dostrzegłam różnicę. Każda z nich kryła w sobie kogoś, kto czegoś w danej chwili potrzebował. Poczułam się wyjątkowa. Swoją drogę rozpoczynały w zabawnej maszynie, kształtem przypominającej ogromnego cukierka.
Bańka prysła, a wraz z nią jej czar i mój słodki sen.
Może ją odnajdę, gdy przewrócę się na drugi bok.

„PRZEBUDZENIE”

2009-03-21T21:12:00.001+01:00

Zawsze 21 marca zaczyna za mną chodzić, a ja nigdy nie mogę się oprzeć i kupuję go. Pachnie ciepłym słońcem, soczyście zieloną trawą i wszędzie kwitnącymi kwiatami. Dopełnieniem tego aromatu są zmysłowe, ludzkie uśmiechy, barwy tęczy w ich sercach oraz osobiste poczucie pełnej harmonii.

Jak to możliwe, ze ktoś zmieścił zapach całej wiosny w tym okrągłym flakoniku?Dlaczego w środku latają motyle?

Psikam trzy razy i czuję jak ukochana pora roku wypełnia mnie od środka. Mam siły na wiosenne porządki i energię do działania .

„POMOCNA DŁOŃ ABAŻURA”

2009-03-21T13:34:00.000+01:00

Schowana za drewnianym stołem, pełnym starych książek i kilku porannych kaw. Marne światło kryje się za złotym abażurem i robi wszystko, aby nikt mnie nie odnalazł. Dość skrupulatnie wywiązuje się ze swych obowiązków, bo… jestem niewidzialna, ale jestem. Tylko to się liczy.

“GŁODOMuR”

2009-03-20T13:40:00.002+01:00

Połknęłam żółty balonik.
Zjadłam porcję tęczy I popiłam szklanką deszczu.
Teraz zażywam wiatr w kapsułkach.
Patrzę na zegarek i czekam, co się stanie.
(Już mnie brzuch boli)